Πρός
τούς εὐσεβεῖς Χριστιανούς
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀργολίδος
Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, «δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτὸς καὶ δοξάσατε Χριστόν τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν».
Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια, μᾶς καλεῖ ἡ ἐκκλησία αὐτὴ τὴ νύχτα τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως νὰ σπεύσουμε νὰ λάβουμε τὸ νοητὸ φῶς, τὸ ἀνέσπερο φῶς.
«Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανὸς καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια», τονίζει ὁ ἱερὸς Δαμασκηνὸς. Ἀπόψε ὅλα πλημμυρίζουν ἀπὸ τὸ φῶς, τὸ ἄσβεστο, τὸ αἰώνιο, τὴν παρουσία δηλαδή τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ὁ ἴδιος μᾶς διαβεβαίωσε: «Ἐγὼ εἰμὶ τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ἴωαν. 8,12).
Ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ Κυρίου ἔλαμψε τὸ θεϊκὸ φῶς, τὸ ὁποῖο φώτισε ὅλη τὴν οἰκουμένη καὶ λάμπει μέχρι σήμερα. Λαμπρὴ ἑορτή, λέει ὁ ἐπίσκοπος ἅγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός, «διότι τὸ φῶς τῆς χαρᾶς λάμπει στὶς καρδιές μας καὶ ὁ οὐρανὸς ἄνοιξε σὲ ἐμᾶς» καὶ συνεχίζει «τὸ φῶς εἶναι ἀπαραίτητο γιὰ τὴ ζωή. Ἀλλὰ ὑπάρχει μόνο ἡ βιολογικὴ ζωή; Ὄχι, ὑπάρχει καὶ ἄλλη, ἡ ἀσύγκριτα πιὸ σπουδαία καὶ οὐσιώδης, πνευματικὴ ζωή. Καὶ ὅπως στὴ φυσικὴ ζωὴ τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει χωρὶς τὸ ἡλιακὸ φῶς, ἔτσι καὶ ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατο νὰ ὑπάρξει χωρὶς τὸν Ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, χωρὶς τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, χωρὶς τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ, αὐτό τὸ φῶς, τὸ ὁποῖο καταυγάζει τὴν ἀνθρώπινη ψυχή, μὲ τὸ ὁποῖο αὐτὴ ζεῖ καὶ μέσα στὸ ὁποῖο κινεῖται».
Ἡ ὑποδούλωση τῶν πρωτοπλάστων Ἀδάμ καὶ Εὔας στὴν ἁμαρτία μὲ τὴν ἀνυπακοή τους, εἰσήγαγε τὸ ἀνθρώπινο γένος στὴ «χώρα καὶ σκιὰ θανάτου» (Ματθ.4,16). Δηλαδὴ μετέθεσε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν φωτοφόρο καὶ ζωοφόρο παρουσία τοῦ Θεοῦ στὸ ζόφο τῆς ἀπουσίας Του. Ἀπὸ τότε ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ εἶναι συνυφασμένη μὲ τὸ θανατερὸ σκοτάδι. Ἡ μεταπτωτικὴ πορεία τοῦ κόσμου δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο, παρὰ μιὰ δραματικὴ καὶ ἀδιάκοπη περιπλάνηση στὸ ζοφερὸ κράτος τοῦ θανάτου, τοῦ σκότους τοῦ Ἅδη. Ὅλα τὰ ἀνθρώπινα πρόσωπα, ὥσπου ἦρθε ὁ Λυτρωτὴς καὶ Σωτῆρας μας, κατέληγαν στὸ βασίλειο τοῦ Ἅδη, στὸ σκοτάδι, στὸν πιὸ φοβερὸ τόπο.
Μὲ τὴν Ἀνάστασὴ Του ὁ Χριστὸς γεμίζει τὰ πάντα μὲ φῶς, κάθε ὕπαρξη, «πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον», ὡς «Φῶς ἐκ φωτὸς … ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ». Αὐτὸ τὸ Φῶς, ὁ Χριστὸς, ἦρθε κοντὰ μας, «ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφήν δούλου λαβὼν… ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν, γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» (Φιλ. 2,17), γιὰ νὰ νικήσει τὸ θάνατο, καὶ νὰ μᾶς εἰσαγάγει στὴ Βασιλεία Του.
Ἀδελφοί μου, «δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτὸς», ἂς ἀνάψουμε μὲ αὐτό το φῶς τὴ λαμπάδα τῆς ψυχῆς μας ἀπὸ τὸ ἀνέσπερο φῶς Του καὶ νὰ γευτοῦμε «τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως» καὶ νὰ ἀκτινοβολήσουμε, νὰ λαμπροφορεθοῦμε καὶ νὰ γιορτάσουμε καθαρίζοντας τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ «παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος», μακριὰ ἀπὸ κάθε εἴδους σκοτάδια καὶ μονοπάτια ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἀπώλεια καὶ τὸν θάνατο.
Ἂς εὐχηθοῦμε αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀναστάσιμη νύχτα γιὰ ὅλους τοὺς ἐμπερίστατους ἀδελφούς μας, νὰ τοὺς ἀγκαλιάσουμε μὲ τὶς προσευχές μας, νὰ εὐχηθοῦμε γιὰ τὴ νεολαία μας, τὰ παιδιά μας, ἂς τοὺς δείξουμε το Φῶς, τὸ Χριστὸ μὲ τὸ λόγο μας, τὴ ζωή μας, τὶς πράξεις μας, τὶς προσευχές μας.
Αὐτὸ τὸ ἀναστάσιμο Φῶς νὰ καταυγάζει τὸ εἶναι μας, ὄχι μόνο τὴν ἁγία ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως, ἀλλὰ ὁλάκερη τὴ ζωή μας.
Χριστὸς Ἀνέστη!
Μέ τήν ἀγάπη τοῦ Ἀναστάντος Ἰησοῦ Χριστοῦ
Ὁ Μητροπολίτης
† ὁ Ἀργολίδος Νεκτάριος
