Υπάρχουν απώλειες που δεν φεύγουν ποτέ. Άνθρωποι που χάσαμε, αλλά συνεχίζουν να ζουν μέσα μας σε μια φωτογραφία, σε μια φράση, σε μια ανάμνηση που πονά και ταυτόχρονα μας δυναμώνει. Για εκείνους γράφονται σήμερα οι λέξεις. Και για εκείνους που παλεύουν ακόμη.
Για όσους σφίγγουν τις γροθιές πίσω από άσπρες πόρτες νοσοκομείων. Για όσους χαμογελούν απ’ έξω και κλαίνε σιωπηλά όταν μένουν μόνοι. Για όσους φοβούνται, αλλά συνεχίζουν. Για όσους δεν έχουν πάντα τη δύναμη να μιλήσουν, αλλά βρίσκουν το κουράγιο να σηκωθούν άλλη μία μέρα.
Ο καρκίνος δεν είναι μόνο μια ιατρική διάγνωση. Είναι μια καθημερινή μάχη σωματική, ψυχική, συναισθηματική. Είναι οι νύχτες αγωνίας, οι εξετάσεις που παγώνουν τον χρόνο, οι στιγμές αδυναμίας, αλλά και οι μικρές νίκες που μοιάζουν τεράστιες. Είναι όμως και οι άνθρωποι γύρω εκείνοι που στηρίζουν, που κρατούν χέρια, που γίνονται βράχοι όταν όλα τρέμουν.
Υπάρχουν μάχες που φαίνονται και μάχες που μένουν αόρατες. Εκείνες που δίνονται σιωπηλά, μακριά από βλέμματα και λόγια. Εκείνες που δεν γράφονται σε χαρτιά, αλλά χαράζονται βαθιά μέσα στην ψυχή.
Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση. Είναι μια στάση ζωής. Είναι η ανάγκη να μιλήσουμε ανοιχτά, να σπάσουμε τον φόβο, να στηρίξουμε χωρίς όρους και να θυμηθούμε κάτι θεμελιώδες: η πρόληψη σώζει ζωές.
Η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ένας προληπτικός έλεγχος, μια εξέταση που δεν αναβάλαμε, μια κουβέντα με τον γιατρό μας όλα αυτά μπορεί να γίνουν ελπίδα. Μπορούν να γίνουν χρόνος. Μπορούν να γίνουν ζωή.
Σήμερα τιμούμε όσους χάσαμε. Στεκόμαστε δίπλα σε όσους παλεύουν. Αγκαλιάζουμε όσους στηρίζουν. Και επιλέγουμε τη γνώση, την πρόληψη, την ανθρώπινη παρουσία.
Γιατί καμία μάχη δεν πρέπει να δίνεται μόνη.
Και γιατί κάθε ζωή αξίζει μια ευκαιρία.
