Με αφορμή την χθεσινή επέτειο της 25 Μαρτίου. Η πόλη μας ήταν η καρδιά της Επαναστατημένης Ελλάδας. Μια σειρά από ιστορικές προσωπικότητες έδρασαν και πέθαναν εδώ. Τους περισσότερους τους αγνοούμε.
Δώσαμε στους δρόμους ονόματα βασιλιάδων, πρώην Δημάρχων, δεν δώσαμε όμως καθόλου ονόματα ηρώων του 21. Διασώθηκαν ο Σταϊκόπουλος και ο Πλαπούτας.
Δεν δώσαμε όνομα δρόμου στον Παπαφλέσσα, ο οποίος είχε ιδιαίτερη δράση στην πολιορκία του Ναυπλίου (αυτός μύησε στην Φιλική Εταιρία τον επίσκοπο Ναυπλίας Γρηγόριο, αυτός οργάνωσε την Καγκελαρία του Άργους, που διηύθυνε την πολιορκία, αυτός ήρθε και κατοίκησε στο Ναύπλιο και από εδώ ξεκίνησε για τη θυσία στο Μανιάκι.)
Δεν δώσαμε όνομα δρόμου στον Παλαιών Πατρών Γερμανό, ο οποίος πέθανε από τύφο εδώ. Την στιγμή που ήταν ήδη Πρόεδρος της 3ης Εθνοσυνελεύσεως.
Δεν τιμήσαμε με την ονοματοδοσία δρόμου τον Νικόλαο Σταματελόπουλο, τον αδερφό του Νικηταρά, ο οποίος διηύθυνε το μεγαλύτερο διάστημα της πολιορκίας το στρατόπεδο των Ελλήνων στο Κατσίγκρι και την Άρεια και σκοτώθηκε από τους Τούρκους στο Κοφίνι. Περιορίζω εδώ τον κατάλογο.
Η ευκαιρία ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 70. Όταν διαμορφώθηκαν οι νέες συνοικίες και δημιουργούνταν νέοι δρόμοι. Στη φωτό η οδός Αιγίου, εν τη γενέσει της, (γωνία Μπουμπουλίνας και Αιγίου). Ο δρόμος είναι ακόμα με χώμα. Γιατί την ονομάσαμε με το ουδέτερο γεωγραφικό προσδιορισμό Αιγίου; Μήπως καταλήγει στο Αίγιο; Όχι, απλά δεν θέλαμε μπλεξίματα με την εποπτεύουσα τότε Νομαρχία.
